Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Κερδήθηκε η πρώτη μάχη αλλά ο αγώνας συνεχίζεται…

Γράφει ο Μιχάλης Κυριαζής
Ολοκληρώθηκε μετά από έξι ημέρες αγωνιστικών κινητοποιήσεων, η πρώτη μάχη του αγώνα για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας στην πόλη των Αχαρνών. Και υποστηρίζουμε ότι είναι η πρώτη μάχη, αφού τα αστυνομικά μέτρα που ανακοινώθηκαν από την ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας, αποτελούν την υποχρέωση της πολιτείας και των οργάνων της να κάνουν αυτό που επιτάσσει ο νόμος, να κάνουν δηλαδή το καθήκον τους. Επομένως ο αγώνας της δημοτικής αρχής και των κατοίκων είναι βέβαιο πως θα συνεχιστεί με μάχες σε άλλα πεδία.
Θα πρέπει να επισημάνουμε, πως αν δεν υπήρχαν οι δυναμικές κινητοποιήσεις με την συμμετοχή χιλιάδων δημοτών και επικεφαλής τον δήμαρχο Γιάννη Κασσαβό, η πολιτεία και τα αρμόδια όργανά της, θα εξακολουθούσαν να βρίσκονται στη νιρβάνα τους! Ο άδικος χαμός του μικρού Μάριου, φαίνεται πως δεν είχε συγκινήσει την ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας κι αυτό το στηρίζουμε στο γεγονός, ότι αποφασίσθηκε η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας στις Αχαρνές, μετά τις συνεχείς δυναμικές κινητοποιήσεις που προκάλεσε η Δημοτική Αρχή και που φτάσανε μέχρι την είσοδο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη!
Αξίζει να επισημάνουμε ότι τα τελευταία χρόνια, ο δήμαρχος Γιάννης Κασσαβός συναντήθηκε αρκετές φορές με τα ανώτατα στελέχη του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για το μεγάλο πρόβλημα της εγκληματικότητας στο Μενίδι, ζητώντας να ληφθούν μέτρα. Και έλαβε υποσχέσεις. Υποσχέσεις όμως που δεν έγιναν πράξη!
Ο τότε υπουργός κ. Πανούσης ήρθε στην πόλη των Αχαρνών και είδε από κοντά το πρόβλημα. Με την σειρά του κι αυτός, έδωσε υποσχέσεις. Όμως και πάλι δεν έγινε τίποτα.
Έπρεπε να χαθεί ο μικρός Μάριος από αδέσποτη σφαίρα, μέσα στο σχολείο του, μπροστά στα μάτια της μητέρας του, εκατοντάδων μαθητών και γονέων, για να αποφασιστούν μέτρα. Μέτρα που αποφασίστηκαν όχι με αφορμή το τραγικό γεγονός αλλά από τον φόβο της πολιτείας, μήπως η οργή των κατοίκων ξεπεράσει τα όρια της απλής ειρηνικής διαδήλωσης και εξελιχθεί σε ανεξέλεγκτη κατάσταση.
Φοβήθηκαν όλοι, πολιτικές δυνάμεις και ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας, ότι η κατάσταση στην πόλη των Αχαρνών κινδυνεύει να ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
Διαπίστωσαν έντρομοι, πως η δημοτική αρχή, οι φορείς και χιλιάδες κάτοικοι με επικεφαλής τον δήμαρχο, ήταν αποφασισμένοι να διεκδικήσουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής, μια ποιότητα ζωής που αξίζουν και δικαιούνται αυτοί και τα παιδιά τους. Ορμητικό ποτάμι έγιναν η Δημοτική Αρχή, το Δημοτικό Συμβούλιο και οι κάτοικοι που στο πέρασμά του μπορούσε να εξαφανίσει όποιο εμπόδιο εύρισκε μπροστά του.
Η Αστυνομία διαπίστωσε πως όσα χημικά κι αν έριξε στα πρόσωπα μανάδων, παιδιών, ηλικιωμένων και έννομων πολιτών που συμμετείχαν στις ειρηνικές διαδηλώσεις, όσο κι αν κτυπούσαν με τα γκλομπς, δεν μπορούσαν να τους κάμψει, να τους φοβίσει.
Όταν είδαν πως ο δήμαρχος ήταν επικεφαλής των διαδηλώσεων, πως δεν το έβαλε στα πόδια όταν γινότανε χρήση χημικών αλλά απεναντίας, πέρασε μέσα από τον αστυνομικό κλοιό και ζήτησε από τον επικεφαλής των Αστυνομικών δυνάμεων να σταματήσει η αδικαιολόγητη συμπεριφορά της Αστυνομίας λέγοντας πως απέναντί τους δεν έχουν ούτε εγκληματίες ούτε χούλιγκανς αλλά γονείς και παιδιά, έννομους πολίτες, που ζητούν από την Αστυνομία να κάνει το καθήκον της, κατάλαβαν πως έχουν χάσει το παιχνίδι.
Κι Ελληνική Αστυνομία, αποφάσισε να κάνει το αυτονόητο. Να ανακοινώσει μέτρα δίνοντας την υπόσχεση της άμεσης υλοποίησης.
Σημαντική η επιτυχία του δημάρχου Γιάννη Κασσαβού, τεράστια η επιτυχία των δημοτών που ενωμένοι για πρώτη φορά διεκδίκησαν και πέτυχαν να κάνουν όχι μόνο την κυβέρνηση και τα κόμματα να αναγνωρίσουν το πρόβλημα αλλά και να γνωστοποιήσουν σε όλη την Ελλάδα το τι ακριβώς συμβαίνει στην πόλη των Αχαρνών. ΚΙ αυτή η γνωστοποίηση μόνο την Δημοτική Αρχή και τους κατοίκους δεν εξέθεσε…   
Απεδείχθη – κι ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους όλοι – πως μόνο ενωμένοι μπορούμε να πετύχουμε την αναβάθμιση της πόλης, να ζούμε τα παιδιά μας κι εμείς με αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς.

Η πρώτη μάχη κερδήθηκε. Όμως ο αγώνας συνεχίζεται. Γι’ αυτό ας παραμείνουμε όλοι ενωμένοι….

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Με νηφαλιότητα και με αγώνα…


Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Σκόπιμα ορισμένοι βάζουν τις δικές τους προτεραιότητες στο μεγάλο πρόβλημα της εγκληματικότητας στις Αχαρνές, μετά τον τραγικό θάνατο του 11χρονου Μάριου.
Η ανάγνωση των γεγονότων, οδηγεί στα πιο κάτω συμπεράσματα:
1.       Υπάρχει το γεγονός της δολοφονίας του 11χρονου Μάριου
2.       Υπάρχει η καθομολογούμενη αύξηση της εγκληματικότητας και παιδικής παραβατικότητας στην πόλη των Αχαρνών σε όλες τις μορφές (ναρκωτικά, πορνεία, όπλα, προστασία, συμβόλαια θανάτου κλπ)
3.       Υπάρχει η αντικοινωνική συμπεριφορά των Ρομά (ηχορύπανση, πυροβολισμοί, παιδιά που δεν πάνε σχολείο αλλά ασχολούνται με την επαιτεία ή την πώληση ναρκωτικών κ.α.)
4.       Υπάρχει το άβατο του στρατοπέδου Καποτά
5.       Υπάρχουν και λειτουργούν τα γνωστά σε όλους Σούπερ Μάρκετ Ναρκωτικών στις περιοχές Αγία Σωτήρα, Κύπρου, Άγιος Δημήτριος, Αυλίζα.
Οι προσπάθειες πολιτικών και αστυνομικών κύκλων επικεντρώνονται στο να υπόσχονται σύλληψη του δράστη που πυροβόλησε στον αέρα και η σφαίρα έπληξε θανάσιμα τον μικρό Μάριο όσο και στην αποτροπή των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας που ενοχλούν το σύστημα γιατί απλά αναδεικνύουν το πρόβλημα.
Θα έχει ενδιαφέρον να μας απαντήσει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, γιατί εχθές το απόγευμα, ημέρα Τετάρτη, αστυνομικοί συνέλαβαν ορισμένους νέους που ούτε στην πορεία διαμαρτυρίας συμμετείχαν αλλά και που καμία ένδειξη εγκληματικής ομάδας δεν είχαν.
Ταυτόχρονα θα πρέπει πάλι το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να μας απαντήσει, πως γίνεται να «κτένισαν» στην κυριολεξία τις περιοχές που Ρομά ομολογούν ότι έχουν όπλα και να μην βρουν κανένα, να μην βρουν ναρκωτικά, να μην κάνουν καμία προσαγωγή όταν γνωρίζουμε πως εκκρεμούν πολλά εντάλματα σύλληψης για αρκετούς εξ αυτών.
Θα έχει ενδιαφέρον να ενημερωθούμε γιατί πολιτικοί παράγοντες, που «κόπτονται» για την πάταξη της εγκληματικότητας στις Αχαρνές, πίεζαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, να σταματήσουν οι ειρηνικές πορείες διαμαρτυρίας.
Όλα τα πιο πάνω οδηγούν στο συμπέρασμα πως τα αρμόδια όργανα και τα «κολαούζα τους» δεν έχουν σκοπό να κάνουν τις ενέργειες που απαιτούνται προκειμένου ο Δήμος Αχαρνών να μην είναι μία τριτοκοσμική περιοχή, δεν είναι στα σχέδιά τους οι δημότες των Αχαρνών να ζουν σε μια ευνομούμενη πόλη.
Όσο φυσικά κυριαρχεί η εθελούσια υποταγή ενεργών πολιτών στα κόμματα όλων των χρωμάτων και ιδεολογιών και στις σκοπιμότητες που υπαγορεύουν, δύσκολα η πόλη των Αχαρνών θα δει άσπρη μέρα.
Όταν το κάθε τεράστιο πρόβλημα, όπως αυτό της εγκληματικότητας, γίνεται πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης από δημοτικές παρατάξεις με μοναδικό στόχο, όχι την επίλυση του προβλήματος αλλά το κέρδος των εντυπώσεων, τότε δεν υπάρχει ελπίδα.
Το ΚΑΘΗΚΟΝ του κάθε πολίτη είναι να προασπίζεται τα δημοκρατικά του δικαιώματα, όπως αυτά πηγάζουν από το Σύνταγμα με στόχο, να προστατεύσει την οικογένειά του και την κοινωνία, να είναι ένας από εκείνους που οδήγησαν μια πόλη, μια χώρα, στην πρόοδο, στην ανάπτυξη, στην ευημερία. Χρέος του κάθε πολίτη είναι να αγωνίζεται για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Και χιλιάδες κάτοικοι αυτές τις μέρες το απέδειξαν συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις και στις ειρηνικές πορείες διαμαρτυρίας.
ΚΑΘΗΚΟΝ του κάθε αιρετού, όποιο αξίωμα κι αν κατέχει, είναι να προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις για βελτιώσει την ποιότητα ζωής, να παρέχει το αίσθημα της ασφάλειας στους πολίτες, να μη κρύβεται στα δύσκολα αλλά να είναι μπροστάρης στους δίκαιους αγώνες της κοινωνίας.
Ας μην πέσει λοιπόν κανείς στη φάκα που «στήνουν» οι επιτήδειοι υποσχόμενοι την σύλληψη του δράστη της δολοφονίας του μικρού Μάριου. Αυτό είναι αυτονόητο, είναι καθαρά υποχρέωση των οργάνων της πολιτείας κι όχι κάποιο κατόρθωμα.
Μέχρι να καταρτισθεί ένα πρόγραμμα δράσης που θα δίνει τις λύσεις στο πρόβλημα της εγκληματικότητας που μαστίζει την πόλη των Αχαρνών, οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν. Πρέπει να κατανοήσουν όλοι οι πολιτικοί, όλα τα κόμματα κι όλοι οι συναρμόδιοι φορείς το μέγεθος του προβλήματος και αφού καταρτίσουν πρόγραμμα δράσης να το υλοποιήσουν.
Κι από τον σχεδιασμό για την κατάρτιση του σχεδίου δράσης, δεν μπορούν να απουσιάζουν, το Υπουργείο Εσωτερικών, το ΥΠΕΧΩΔΕ, το Υπουργείο Υγείας & Πρόνοιας, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, η Περιφέρεια Αττικής και ο Δήμος Αχαρνών.

Ας ελπίσουμε πως όλα θα κινηθούν προς την σωστή κατεύθυνση…

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Με Αίσθημα ευθύνης…


Έλαβα ένα άρθρο το οποίο θεωρώ πως έχει αρκετό ενδιαφέρον. Αξίζει να το διαβάσετε...

Γράφει ο Μιχάλης Κυριαζής
Ένα τραγικό γεγονός, ο άδικος χαμός ενός εντεκάχρονου παιδιού από μία αδέσποτη σφαίρα, βύθισε στο πένθος την πόλη των Αχαρνών.
Δεν θα προσπαθήσω να περιγράψω μέσα από τις λέξεις την οδύνη των γονιών ή την δικαιολογημένη οργή εκατοντάδων δημοτών. Δεν έχουν σημασία οι διαπιστώσεις ή τα λόγια παρηγοριάς.
Θα προσπαθήσω όμως να μεταφέρω τις σκέψεις μου για την εγκληματικότητα που υπάρχει όχι μόνο στην πόλη των Αχαρνών αλλά σε όλη της Ελλάδα, σε όλη την παγκόσμια κοινότητα.
«Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων» μας λέει ο Αριστοτέλης.
Με λίγα λόγια δεν μπορεί μια οργανωμένη πολιτεία να αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων. Δεν μπορεί η πολιτεία, τους εγκληματίες, αυτούς που επέλεξαν για τρόπο ζωής την αρπαγή ξένης περιουσίας, την διακίνηση ναρκωτικών, την εμπορία λευκής σάρκας, την παιδοφιλία και τόσες άλλες καταδικαστέες πράξεις, να τους προστατεύει. Κι οι πολιτεία, με νόμους που έχει θεσπίσει, προστατεύει του Ρομά με τρόπο προκλητικό και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο που οι πολίτες ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, που με δυσκολία αντιμετωπίζουν τις καθημερινές τους ανάγκες.
Επιδόματα επί επιδομάτων δίνονται από το κράτος στους Ρομά που προσκομίζουν δικαιολογητικά αμφιβόλου εγκυρότητας και που εμφανίζονται να μην έχουν εισοδήματα.
Έμποροι ναρκωτικών και όπλων οι Ρομά αλλά κανείς δεν τους ακουμπάει. Ακούγεται πως ορισμένοι από τους μεγαλέμπορους είναι ταυτόχρονα και καταδότες της αστυνομίας.
Αγορές ακινήτων, ακριβών αυτοκινήτων κάνουν με τις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ καταθέσεων που έχουν, όμως η πολιτεία δεν ερευνά σε αυτούς το «πόθεν έσχες».
«Το έσχατο όριο της αδικίας είναι να νομίζεις δίκαιο εκείνο που δεν είναι» έλεγε ο Σωκράτης.
Κι αν οι πολιτικοί κι εκείνοι που νομοθετούν πιστεύουν πως είναι δίκαιο να δίνουν τόσα προνόμια στους Ρομά, να κλείνουν τα μάτια στα εγκλήματά τους, να τους επιτρέπουν να υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των υπολοίπων πολιτών με τον τρόπο ζωής τους, τότε κάνουν μεγάλο λάθος. Είναι άδικο να νομοθετούν με βλαπτικό τρόπο για τους νομοταγείς και φορολογούμενους πολίτες.
«Μπορούμε εύκολα να συγχωρέσουμε ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι, η αληθινή τραγωδία της ζωής όμως είναι όταν οι ενήλικοι φοβούνται το φως» έλεγε ο Πλάτωνας.
Και είναι πράγματι τραγωδία, να μην μπορούν να δουν (ή να μη θέλουν να δουν) οι πολιτικοί μας την αλήθεια. Αν δεν θέλουν οι πολιτικοί μας, όλων των κομμάτων, να χαρακτηρισθούν εργοδότες των Ρομά, τότε θα πρέπει με αίσθημα ευθύνης, να πράξουν το καθήκον τους, να κάνουν και πάλι την Ελλάδα ευνομούμενο Κράτος κι όχι μια περιοχή στην οποία μπορούν ελεύθερα να δραστηριοποιούνται κάθε είδους και φυλής εγκληματικές οργανώσεις.
Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις, τα φιλειρηνικά κινήματα, όλοι οι ευαίσθητοι φορείς, ας αγωνιστούν πρώτα για να διασφαλίσουν την ασφάλεια, την εργασία, την οικογενειακή και κοινωνική γαλήνη των πολιτών και κατόπιν ας κοιτάξουν όλα τα άλλα. Έχουν φτάσει οργανώσεις να υπερασπίζονται παράνομες πράξεις και δράσεις με αποτέλεσμα ο παράνομος να νοιώθει ισχυρός κι ο απλός πολίτης ανίσχυρος μπροστά στο νόμο.
Ήρθε πιστεύω η στιγμή που οι πολιτικοί μας οφείλουν να το πράξουν για το καλό της χώρας, των πολιτών, των παιδιών μας.
Αν παραμείνουν απαθείς ή αδρανείς τότε σημαίνει πως είναι είτε δειλοί είτε ανίκανοι…


Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Μεγάλη Εβδομάδα: Μάθημα για τον άνθρωπο


Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Οι ημέρες που έρχονται είναι για τον κάθε άνθρωπο σελίδες μέσα από τις οποίες μπορεί να αντλήσει πλήθος συμπερασμάτων τόσο για τον τρόπο που πρέπει να ζει, να συμπεριφέρεται, όσο και για τις αντιδράσεις των κενόδοξων και της μάζας.
Από την Κυριακή των Βαΐων παρακολουθεί κανείς τον Χριστό να εισέρχεται στην Ιερουσαλήμ και το πλήθος να τον υποδέχεται φωνάζοντας «ωσαννά».
Κι Αυτός, πάνω στο γαϊδουράκι, δείχνει με την ταπεινότητά Του, ότι οι τίτλοι, τα αξιώματα, τα γαλόνια, είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα που απέχουν πολύ από τις θεϊκές επιθυμίες. Τα διακριτικά γνωρίσματα έχουν σχέση με την εξουσία που ασκούν οι λίγοι στους πολλούς, με τη δυνατότητα που έχουν ορισμένοι ν’ αποφασίζουν για τις τύχες των λαών, για την ευχέρεια που έχουν κάποιοι να επιβάλουν την θέλησή τους με την βία, τα όπλα. Καμία απολύτως σχέση δεν έχουν με την ηθική.
Η εμφάνιση του Ιησού πάνω στο συμπαθητικό τετράποδο μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι. Σίγουρα θα υπήρχε η δυνατότητα να Του χορηγηθεί ένα άλογο ή μια άμαξα αφού αρκετοί επιφανείς άνδρες της περιοχής είχαν ταχθεί με το μέρος Του, είχαν αποδεχθεί τους λόγους Του. Όμως Εκείνος προτίμησε το πλέον κατώτερο των τετραπόδων που χρησιμοποιείτο για τη μεταφορά ανθρώπων, το γαϊδουράκι, θέλοντας ίσως μ’ αυτόν τον τρόπο να μας δείξει πως η αληθινή λαμπρότητα, το μεγαλείο, δεν βρίσκεται μέσα στα μετάξια και στα χρυσαφικά, στις φανταχτερές στολές και την εντυπωσιακή παρουσία, αλλά στο μεγαλείο της ψυχής, στη δύναμη του Λόγου της Αλήθειας, της Αγάπης.
Η ακτινοβολία του ενάρετου είναι πιο μεγάλη, πιο εκθαμβωτική, πιο επιβλητική από του αξιωματούχου εκείνου που κρύβει μέσα από την λαμπερή στολή του μια ψυχή γεμάτη κακία, φιλοδοξία, απληστία.
Οι εκδηλώσεις του όχλου είναι χαρακτηριστικές. Αποθεώνουν τον Ιησού, τον υποδέχονται με μεγάλες τιμές. Κι αυτός ο όχλος, αυτοί οι άνθρωποι, μέσα σε λίγες ημέρες, παρασυρμένοι από τους Γραμματείς και Φαρισαίους, θα φωνάζουν «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν»!
Έλλειψη κρίσης; Έλλειψη λογικής; Ένα είναι σίγουρο. Ότι ακόμη και σήμερα ο όχλος έχει την ίδια συμπεριφορά, τον ίδιο παρορμητισμό. Παράδειγμα οι φίλαθλοι των ομάδων που τη μία στιγμή αποθεώνουν τους αθλητές και τους προπονητές και την άλλη στιγμή τους βρίζουν, τους προπηλακίζουν, απαιτούν «την κεφαλή τους επί πίνακι».
Αυτός που τοποθετεί τον εαυτό του μέσα στον άνοο και άβουλο όχλο, τον όχλο που άγεται και φέρεται από τους επιτήδειους λαοπλάνους, θα πρέπει να γνωρίζει πως θα καταπνιγεί η λογική και η ηθική του, ενώ αντίθετα, θα αφυπνιστούν τα ένστικτα και οι ορμές του σε τέτοιο σημείο που αρκετές φορές θα κάνει πράξεις καταδικαστέες, πράξεις που βλέποντάς τες αργότερα θα μετανοεί αλλά θα είναι αργά για να επανορθώσει.
Η δίκη του Ιησού μας δίνει την ευκαιρία να διαπιστώσουμε πως ο ενάρετος δεν κινδυνεύει από τους κακούς ή από τον αγριεμένο όχλο, αλλά από τον ευθυνόφοβο δικαστή, από τον πολιτικάντη που θυσιάζει τον δίκαιο προκειμένου να μην δυσαρεστήσει τους πολλούς. Διαπραγματεύεται με τους παράγοντες της κοινωνίας και την μάζα, την απελευθέρωση ενός κακούργου με την θανάτωση ενός αθώου. Δεν έχει το ψυχικό σθένος, το ηθικό ανάστημα, να πάρει και να επιβάλλει την απόφαση αυτή που του υπαγορεύει η λογική του αλλά και η καρδιά του.
Το «νίπτω τας χείρας μου» είναι η επιβεβαίωση της ευθυνοφοβίας, η έλλειψη ανδρισμού και γενναιότητας. Πόσες φορές αλήθεια δεν έχει επαναληφθεί αυτή η πράξη;
Ο Γολγοθάς είναι ενδεικτικός της μεγάλης δυσκολίας που έχει ο άνθρωπος να βιώσει, ν’ ακολουθήσει τον δρόμο που χάραξε ο Ιησούς. Η δε Σταύρωση φανερώνει την δυσκολία της θυσίας για τους άλλους αλλά και της Συγνώμης.
Γνώριζε ο Χριστός το οδυνηρό τέλος Του, τον προορισμό Του. Γι’ αυτό σαν άνθρωπος ζήτησε από τον πατέρα Του να άρει την απόφασή Του, να γλιτώσει από το μαρτύριο. «Απελθέτω από εμού το ποτήριον  τούτο».
Όμως, αμέσως μετά ζητώντας συγχώρεση γι’ αυτή την τόσο ανθρώπινη στιγμή του, λέει: «Γεννηθήτω το θέλημά Σου».
Συγκλονιστική στιγμή που φανερώνει στον κάθε πιστό πως η θέση πάνω στο σταυρό δεν ανήκει στον άνθρωπο αλλά στον Θεάνθρωπο. Γι’ αυτό κι εμείς, θα παραμείνουμε άνθρωποι όσο θα δειλιάζουμε ν’ ανεβούμε πάνω στο σταυρό που κουβαλάμε. Για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις ανθρώπινες αδυναμίες, για να φθάσουμε στο «κατ’ εικόνα κι ομοίωσιν» θα πρέπει να πιστέψουμε σ’ αυτόν και να πούμε ταπεινά «Γεννηθήτω το θέλημά Σου». Θα πρέπει τόσο κατά την διάρκεια που θ’ ανεβαίνουμε τον Γολγοθά, όσο και πάνω στο σταυρό, να ζητάμε από τον πατέρα μας να συγχωρέσει όλους αυτούς που παρασυρμένοι από τα πάθη τους μας κατατρέχουν. «Πάτερ, άφες αυτοίς, Ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν». Μόνο έτσι μπαίνει τέλος στην αδικία, στο μίσος, στην κακία. Όταν έχουμε τη δύναμη να δικαιολογούμε, να αντέχουμε, να συγχωρούμε. Η προσπάθειά μας ν’ ανταποδώσουμε, τα δηλητηριώδη βέλη, τις ανήθικες επιθέσεις, μόνο σ’ έναν διαρκή πόλεμο οδηγεί. Σ’ έναν πόλεμο, με οδυνηρές πολλές φορές συνέπειες, με απώλεια της ψυχής.
Φθάνοντας τέλος, στην Κυριακή του Πάσχα, αντιλαμβανόμαστε ότι βρισκόμαστε στην αρχή, ότι γίνεται ένα νέο ξεκίνημα.
Η Ανάστασή Του φανερώνει τον μεγάλο προορισμό του ανθρώπου αλλά και την ελευθερία του να επιλέξει ανάμεσα στο Φως και το Σκοτάδι.
Η απάντηση του Χριστού στον ληστή που πίστεψε την τελευταία στιγμή, πάνω στο σταυρό, ότι είναι Υιός Θεού, μας δείχνει τις δύο πύλες, τα δύο περάσματα του ανθρώπου μετά τον θάνατο.
«Αμήν λέγω σοι σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Ακόμη και την τελευταία στιγμή της ζωής του ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την Βασιλεία των ουρανών. Αρκεί να πιστέψει αληθινά σ’ Εκείνον.
Αν ανοίξει την καρδιά του σ’ Αυτόν, τότε είναι βέβαιο ότι θα δεχθεί το Φως Του, θα έχει μια θέση δίπλα Του.
Η διδαχή της Μεγάλης Εβδομάδας και το ελπιδοφόρο μήνυμα της Ανάστασής Του, είθε να μας οδηγούν πάντα.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Παραβάσεις καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση…

Η επιστολή της εφημερίδας "Η Ελπίδα" στην ΕΥΔΑΠ


Στην εφημερίδα «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» έκανε καταγγελία πρώην αντιδήμαρχος Δήμου Αχαρνών για την υδροδότηση της περιοχής Βαρυμπόμπης. Ήδη σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν επιληφθεί τα αρμόδια όργανα κι έχουν ζητηθεί από τον Δήμο Αχαρνών σχετικές απαντήσεις.
Όμως…
Στις 5 Νοεμβρίου 2007 η εφημερίδα «Η Ελπίδα» απευθύνθηκε στην ΕΥΔΑΠ και ειδικότερα στον πρόεδρο της Επιτροπής Εσωτερικού Ελέγχου της ΕΥΔΑΠ κ. Αθανάσιο Μανούρη για το πρόβλημα της ύδρευσης της περιοχής Βαρυμπόμπης και μάλιστα, για παράνομες συνδέσεις ύδρευσης.
Κλιμάκιο της ΕΥΔΑΠ ήρθε στην περιοχή κλιμάκιο της ΕΥΔΑΠ με επικεφαλής τον Αθανάσιο Μανούρη και θέλησε να κάνει αυτοψία. Θέλησε, γιατί δυνατότητα δεν υπήρχε αφού τα ρολόγια ύδρευσης ήταν εντός των σπιτιών!
Επειδή μέχρι το 2010 ο Δήμος εισέπραττε (όσα εισέπραττε) κι πλήρωνε στην ΕΥΔΑΠ την κατανάλωση ύδατος στην περιοχή Βαρυμπόμπη, υπάρχει σχετική κάλυψη των αρμοδίων.
Από το 2010 όμως και μετά και μάλιστα μετά τα ασφαλιστικά μέτρα που έκαναν δικηγόροι (πως ενεργοποιήθηκαν άραγε; Πως ήξεραν οι δημότες ότι ο δήμος δεν έχει υπηρεσία ύδρευσης;) ο Δήμος Αχαρνών και ειδικότερα η εκάστοτε δημοτική αρχή, η νομική υπηρεσία του Δήμου και όλοι οι εμπλεκόμενοι αρμόδιοι του Δήμου, τι έκαναν; Ο νέος οργανισμός του Δήμου που συντάχθηκε πριν λίγα χρόνια, γιατί δεν περιείχε κι αυτή την Διεύθυνση;
Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Η Ελπίδα" για τις παράνομες συνδέσεις

Παραβάσεις καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση διαπράττονται διαχρονικά στον Δήμο Αχαρνών. Κι όλα κουκουλώνονται. Όπως και το 2003 όταν πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Η Ελπίδα» κατήγγειλε παράνομες συνδέσεις υδροδότησης και δημοσίευσε αδιάσειστα στοιχεία, αντί να διαταχθεί ΕΔΕ, ο Δήμος Αχαρνών, με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, πλήρωσε στην ΕΥΔΑΠ 180.000,00 ευρώ για την κατανάλωση των οικιών που συνδέθηκαν παράνομα με το δίκτυό της.

Αυτά, για να μην ξεχνιόμαστε…

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Η Ελληνική γλώσσα στην Παιδεία...


Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Αυτή η έρημη χώρα, ποτέ δεν κινδύνευσε να χαθεί από εξωτερικούς κινδύνους. Πάντα οι μεγάλοι κίνδυνοι λόχευαν στον κόρφο της, υπήρχαν στο σώμα της.
Ο γνωστός Εφιάλτης αποτελεί το χαρακτηριστικό παράδειγμα της προδοσίας.
Και φαίνεται, πως πολλοί Έλληνες και μάλιστα σε υψηλά αξιώματα, είτε ασυνείδητα είτε συνειδητά, προσπαθούν να του μοιάσουν!
Χρόνια τώρα (από το1992) γράφουμε για το μεγάλο έγκλημα που έχει γίνει από τους πολιτικούς μας σε βάρος της γλώσσας και της Ιστορίας μας.
Εξαθλίωσαν την πανέμορφη Ελληνική γλώσσα, την έφτασαν στο κατώτατο σημείο πολιτιστικής αξίας, με αποτέλεσμα τα παιδιά μας, να μη μπορούν σήμερα να εκφραστούν με Ελληνικό τρόπο, σχηματίζοντας δηλαδή φράσεις με λέξεις που δημιουργούν στη φαντασία εικόνες, να χρησιμοποιούν παρομοιώσεις, να χρησιμοποιούν πλήθος λέξεων σπάνιας ηχητικής ομορφιάς και σημασίας.
Γνωστό σε όλους είναι επίσης ότι η Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική Νοηματική γλώσσα! Όλες οι άλλες γλώσσες που μιλιούνται ανά την υφήλιο είναι σημειολογικές!
"Νοηματική γλώσσα" θεωρείται η γλώσσα στην οποία το "σημαίνον" δηλαδή η  λέξη και "το σημαινόμενο" δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει,(πράγμα, ιδέα, κατάσταση) έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ "σημειολογική" είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το α "πράγμα" (σημαινόμενο)  εννοείται με το α (σημαίνον).
Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις  έχουν "πρωτογένεια", ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές,  σημαίνουν κάτι απλά επειδή έτσι συμφωνήθηκε μεταξύ εκείνων που την  χρησιμοποιούν. Π.χ στην Ελληνική, η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ, γεωμετρία  = γη + μετρώ, προφητεία = προ + φάω, άνθρωπος = ο άναρθρων (ο αρθρώνων  λόγο).
Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις  άλλες γλώσσες.
Τα ξαναγράφουμε όλα αυτά για να τα εμπεδώσουν όλοι εκείνοι που ακόμα θέλουν να βγάλουν την Ελληνική γλώσσα από τα σχολεία μας και να επιβάλλουν την Αγγλική.
"Hellenic Quest " λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμαθήσεως της  Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους. Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του  Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.
Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ "Apple", της οποίας πρώην Πρόεδρος Τζον Σκάλι είχε πει σχετικώς: "Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το  πρόγραμμα εκμαθήσεως της Ελληνικής επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα  εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητά της να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ'  όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει".
Με άλλα λόγια πρόκειται για μια εκδήλωση της τάσεως για επιστροφή του  παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων.

Κι ενώ οι ξένοι ανακαλύπτουν τη τεράστια αξία της Ελληνικής Γλώσσας, κάποιοι «πεφωτισμένοι» πολιτικοί και αρμόδιοι του Υπουργείου Παιδείας, αγωνίζονται για να την εξοντώσουν.
Άραγε θα συνεχιστεί η κατρακύλα;
Οι πολιτικοί μας θα συνεχίσουν πειθήνια να εκτελούν τις εντολές των "μεγάλων" που επιθυμούν να αποκοπούν οι Έλληνες από τις ρίζες τους; 
Θα συνεχίσουν ορισμένοι πολιτικοί την προσπάθεια που χρόνια τώρα κάνουν και που δεν είναι άλλη από το να απολέσουν οι Έλληνες την εθνική τους συνείδηση;
Μήπως θα πρέπει επιτέλους να αντιδράσουμε;

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Η ελευθερία στην Παιδεία…

Την ελευθερία την βιώνεις και δεν την επικαλείται για να καταπιέζεις τους άλλους…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Τα όσα συμβαίνουν χρόνια τώρα στο χώρο της Παιδείας αξίζουν ασφαλώς βαθύτερης ανάλυσης. Μια ανάλυση που θα ξεκινά από την εκάστοτε πολιτική που εφαρμόσθηκε, την ποιότητα των συγγραμμάτων, την παιδαγωγική ικανότητα των εκπαιδευτικών, τους στόχους της Ελληνικής κοινωνίας.
Ποιος όμως μπορεί να πει τα πράγματα με το όνομά τους χωρίς να γίνει αντικείμενο χλευασμού από τους κουλτουριάρηδες, χωρίς να διασυρθεί από τους «προοδευτικούς» δημοσιογράφους, χωρίς να δεχθεί τις επιθέσεις από τους πολιτικούς εκείνους που έχουν γίνει η αιτία των δεινών της Παιδείας;
Γι’  αυτό παρατηρεί κανείς, πως αξιόλογοι Πανεπιστημιακοί καθηγητές, σημαντικοί λειτουργοί της εκπαίδευσης, άνθρωποι που αγαπούν την Παιδεία και τα Ελληνόπουλα όσο τίποτα άλλο, δεν απαντούν όταν τους ρωτάς γιατί η Παιδεία κατρακυλά όλο και περισσότερο, αλλά απλά κουνούν το κεφάλι τους με θλίψη.
Από το 1993 έως και σήμερα δεν έχουμε διστάσει να πούμε τις σκέψεις μας για την Παιδεία.
Από τον Τοπικό Τύπο παλαιότερα κι από την πρώτη έκδοση της «Ελπίδας», έχουμε καταθέσει τόσο τις ενστάσεις μας για αποφάσεις που θεωρούμε αρνητικές όσο και έχουμε επαινέσει κάθε θετική ενέργεια.
Μετά από όλα όσα έχουν διαδραματισθεί στον χώρο της Παιδείας τον τελευταίο χρονικό διάστημα, είμαστε υποχρεωμένοι να θέσουμε συγκεκριμένα ερωτήματα:
  1. Είναι κανείς ευχαριστημένος με όλα όσα συμβαίνουν στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια και γιατί;
  2. Γνωρίζουμε ακριβώς τι σημαίνει «ελευθερία»;
  3. Θέλουμε να γίνουν αλλαγές στην Παιδεία και ποιες;
Η παραβατικότητα, οι επιθέσεις εναντίον μαθητών, ακόμα κι οι βιασμοί ψυχικοί και σωματικοί, συναντώνται όλο και συχνότερα στο χώρο της Παιδείας.
Η αυτοκτονία ή δολοφονία του Βαγγέλη Γιακουμάκη, ο βιασμός της αριστούχου Βουλγάρας μαθήτριας, οι ασέλγειες εκπαιδευτικών σε βάρος μαθητών, η διακίνηση άσεμνων φωτογραφιών μαθητών και μαθητριών στο διαδίκτυο είναι γεγονότα που κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει.
Οι βανδαλισμοί στα σχολεία, οι καταλήψεις, είναι κι αυτά περιστατικά που μόνο θετικά δεν επιδρούν στην μόρφωση των νέων.
Τα συγγράμματα που δίνονται στα παιδιά είναι για πολλούς ακατάλληλα ενώ για εκείνους που θέλουν να κρατήσουν ακόμα την εθνική τους ταυτότητα, τα βιβλία της Ιστορίας είναι απαράδεκτα.
Ποια Παιδεία επομένως θέλουμε;
Για την «Ελπίδα» δεν υπάρχουν διλήμματα ή άλυτα προβλήματα. Υπάρχει η γνώση, η οργάνωση, η συναίνεση, η εργασία, η θέληση. 
Ξεκινάμε όμως από την βασικότερη έννοια πάνω στην οποία ο καθένας «κτίζει» για τους δικούς του λόγους την επιχειρηματολογία του. Τι σημαίνει «ελευθερία, ελεύθερος άνθρωπος»;
Ελευθερία σημαίνει το να μπορεί κάποιος να εκφράζεται και να ενεργεί σύμφωνα πάντα με τους νόμους.
Την ελευθερία την βιώνεις και δεν την επικαλείται για να καταπιέζεις τους άλλους.
Γι’  αυτό ένα από τα ερωτήματα που τίθενται είναι αν παραβιάζεται οι ελευθερία ενός αριθμού μαθητών από τις επιλογές μιας άλλης ομάδας.
Αν μάλιστα η ομάδα που στερεί δικαιώματα από μια άλλη είναι μειοψηφία, τότε το ερώτημα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις.
Πριν πολλά χρόνια, όταν μας μεγάλωναν οι γονείς μας, έλεγαν όταν εκφράζαμε απόψεις για διάφορα θέματα: «Έχεις πολλά να μάθεις ακόμη».
Σήμερα οι γονείς περηφανεύονται ότι τα παιδιά τους τα ξέρουν όλα!
Τι ξέρουν όμως τα παιδιά;
Ξέρουν τα χρήσιμα, τα ωφέλιμα ή μήπως γνωρίζουν εκείνα που τους δηλητηριάζουν τις ψυχές, τους οδηγούν σε λάθος δρόμους;
Πριν λίγα μόλις χρόνια τα παιδιά μεγάλωναν κι είχαν πρότυπα ήρωες, μεγάλους άνδρες της Ιστορίας ή της Επιστήμης.
Ποια είναι τα πρότυπα της σημερινής νεολαίας; Η Καλομοίρα κι ο Περικλής; Ο Σάκης κι η Βίσσυ; Υπάρχουν μεγάλα, άφθαρτα από τον χρόνο, πρότυπα για τους νέους;
Πριν λίγα χρόνια τα παιδιά σηκωνόντουσαν στο λεωφορείο για να κάτσει ένας μεγαλύτερος. Αυτό ήταν ένδειξη σεβασμού. Σήμερα οι γονείς παρακινούν τα παιδιά τους να μην σηκώνονται για να κάτσει ο μεγαλύτερος.
Πριν λίγα μόλις χρόνια όλοι καθόντουσαν προσοχή στο άκουσμα του Εθνικού Ύμνου και στην έπαρση της σημαίας. Σήμερα τα παιδιά καίνε την σημαία και «παίζουν» την ώρα του Εθνικού Ύμνου.
Πριν λίγα χρόνια ήταν σημάδι παράδοσης το δόσιμο της σημαίας σε ξένο. Απεναντίας ήταν τιμή για τον μαθητή – Ελληνόπουλο που πρώτευε στα μαθήματα. Σήμερα δίνεται η Ελληνική σημαία σε παιδιά ξένων που ναι μεν είναι πρώτα στο σχολείο όμως δεν είναι Ελληνόπουλα. Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται, στην Ελλάδα που την κατάντησαν οι κουλτουριάρηδες ξέφραγο αμπέλι.
Τι σημαίνουν όλα τα πιο πάνω;
Πως τα παιδιά μας σήμερα στερούνται γνώσεων. Γνώσεων που δεν έχουν να κάνουν με τα μαθηματικά ή την Χημεία αλλά με ηθικούς κανόνες, με κοινωνική συμπεριφορά.
Ποιος όμως σήμερα θα διδάξει αυτούς τους κανόνες στα παιδιά;
Ο κάθε γονιός, ο κάθε εκπαιδευτικός, ο κάθε πολιτικός ας αναρωτηθεί αν κάνει το χρέος του. Γιατί χρέος είναι η διαπαιδαγώγηση των νέων.
Τα παιδιά ψάχνουν για να πιαστούν από κάτι αληθινό. Κι εμείς είμαστε τόσο ψεύτικοι…
Ας αλλάξουμε λοιπόν την Παιδεία προς το καλύτερο κάνοντας πρώτα την σημαντικότερη αλλαγή στον εαυτό μας.

Ας βάλουμε σε δεύτερη μοίρα τους στόχους εκείνους που έχουν να κάνουν μόνο με την ικανοποίηση του εγώ μας κι ας βάλουμε στην πρώτη θέση, στο θρόνο, τα παιδιά μας. Κι ας σκύψουμε πάνω τους με αγάπη, με τρυφερότητα κι ας τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν με αρμονία, με όνειρα, με ιδανικά. Τότε θα έχουμε την καλύτερη Παιδεία…

Κερδήθηκε η πρώτη μάχη αλλά ο αγώνας συνεχίζεται…

Γράφει ο Μιχάλης Κυριαζής Ολοκληρώθηκε μετά από έξι ημέρες αγωνιστικών κινητοποιήσεων, η πρώτη μάχη του αγώνα για την αντιμετώπιση της...