Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Μεγάλη Εβδομάδα: Μάθημα για τον άνθρωπο


Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Οι ημέρες που έρχονται είναι για τον κάθε άνθρωπο σελίδες μέσα από τις οποίες μπορεί να αντλήσει πλήθος συμπερασμάτων τόσο για τον τρόπο που πρέπει να ζει, να συμπεριφέρεται, όσο και για τις αντιδράσεις των κενόδοξων και της μάζας.
Από την Κυριακή των Βαΐων παρακολουθεί κανείς τον Χριστό να εισέρχεται στην Ιερουσαλήμ και το πλήθος να τον υποδέχεται φωνάζοντας «ωσαννά».
Κι Αυτός, πάνω στο γαϊδουράκι, δείχνει με την ταπεινότητά Του, ότι οι τίτλοι, τα αξιώματα, τα γαλόνια, είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα που απέχουν πολύ από τις θεϊκές επιθυμίες. Τα διακριτικά γνωρίσματα έχουν σχέση με την εξουσία που ασκούν οι λίγοι στους πολλούς, με τη δυνατότητα που έχουν ορισμένοι ν’ αποφασίζουν για τις τύχες των λαών, για την ευχέρεια που έχουν κάποιοι να επιβάλουν την θέλησή τους με την βία, τα όπλα. Καμία απολύτως σχέση δεν έχουν με την ηθική.
Η εμφάνιση του Ιησού πάνω στο συμπαθητικό τετράποδο μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι. Σίγουρα θα υπήρχε η δυνατότητα να Του χορηγηθεί ένα άλογο ή μια άμαξα αφού αρκετοί επιφανείς άνδρες της περιοχής είχαν ταχθεί με το μέρος Του, είχαν αποδεχθεί τους λόγους Του. Όμως Εκείνος προτίμησε το πλέον κατώτερο των τετραπόδων που χρησιμοποιείτο για τη μεταφορά ανθρώπων, το γαϊδουράκι, θέλοντας ίσως μ’ αυτόν τον τρόπο να μας δείξει πως η αληθινή λαμπρότητα, το μεγαλείο, δεν βρίσκεται μέσα στα μετάξια και στα χρυσαφικά, στις φανταχτερές στολές και την εντυπωσιακή παρουσία, αλλά στο μεγαλείο της ψυχής, στη δύναμη του Λόγου της Αλήθειας, της Αγάπης.
Η ακτινοβολία του ενάρετου είναι πιο μεγάλη, πιο εκθαμβωτική, πιο επιβλητική από του αξιωματούχου εκείνου που κρύβει μέσα από την λαμπερή στολή του μια ψυχή γεμάτη κακία, φιλοδοξία, απληστία.
Οι εκδηλώσεις του όχλου είναι χαρακτηριστικές. Αποθεώνουν τον Ιησού, τον υποδέχονται με μεγάλες τιμές. Κι αυτός ο όχλος, αυτοί οι άνθρωποι, μέσα σε λίγες ημέρες, παρασυρμένοι από τους Γραμματείς και Φαρισαίους, θα φωνάζουν «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν»!
Έλλειψη κρίσης; Έλλειψη λογικής; Ένα είναι σίγουρο. Ότι ακόμη και σήμερα ο όχλος έχει την ίδια συμπεριφορά, τον ίδιο παρορμητισμό. Παράδειγμα οι φίλαθλοι των ομάδων που τη μία στιγμή αποθεώνουν τους αθλητές και τους προπονητές και την άλλη στιγμή τους βρίζουν, τους προπηλακίζουν, απαιτούν «την κεφαλή τους επί πίνακι».
Αυτός που τοποθετεί τον εαυτό του μέσα στον άνοο και άβουλο όχλο, τον όχλο που άγεται και φέρεται από τους επιτήδειους λαοπλάνους, θα πρέπει να γνωρίζει πως θα καταπνιγεί η λογική και η ηθική του, ενώ αντίθετα, θα αφυπνιστούν τα ένστικτα και οι ορμές του σε τέτοιο σημείο που αρκετές φορές θα κάνει πράξεις καταδικαστέες, πράξεις που βλέποντάς τες αργότερα θα μετανοεί αλλά θα είναι αργά για να επανορθώσει.
Η δίκη του Ιησού μας δίνει την ευκαιρία να διαπιστώσουμε πως ο ενάρετος δεν κινδυνεύει από τους κακούς ή από τον αγριεμένο όχλο, αλλά από τον ευθυνόφοβο δικαστή, από τον πολιτικάντη που θυσιάζει τον δίκαιο προκειμένου να μην δυσαρεστήσει τους πολλούς. Διαπραγματεύεται με τους παράγοντες της κοινωνίας και την μάζα, την απελευθέρωση ενός κακούργου με την θανάτωση ενός αθώου. Δεν έχει το ψυχικό σθένος, το ηθικό ανάστημα, να πάρει και να επιβάλλει την απόφαση αυτή που του υπαγορεύει η λογική του αλλά και η καρδιά του.
Το «νίπτω τας χείρας μου» είναι η επιβεβαίωση της ευθυνοφοβίας, η έλλειψη ανδρισμού και γενναιότητας. Πόσες φορές αλήθεια δεν έχει επαναληφθεί αυτή η πράξη;
Ο Γολγοθάς είναι ενδεικτικός της μεγάλης δυσκολίας που έχει ο άνθρωπος να βιώσει, ν’ ακολουθήσει τον δρόμο που χάραξε ο Ιησούς. Η δε Σταύρωση φανερώνει την δυσκολία της θυσίας για τους άλλους αλλά και της Συγνώμης.
Γνώριζε ο Χριστός το οδυνηρό τέλος Του, τον προορισμό Του. Γι’ αυτό σαν άνθρωπος ζήτησε από τον πατέρα Του να άρει την απόφασή Του, να γλιτώσει από το μαρτύριο. «Απελθέτω από εμού το ποτήριον  τούτο».
Όμως, αμέσως μετά ζητώντας συγχώρεση γι’ αυτή την τόσο ανθρώπινη στιγμή του, λέει: «Γεννηθήτω το θέλημά Σου».
Συγκλονιστική στιγμή που φανερώνει στον κάθε πιστό πως η θέση πάνω στο σταυρό δεν ανήκει στον άνθρωπο αλλά στον Θεάνθρωπο. Γι’ αυτό κι εμείς, θα παραμείνουμε άνθρωποι όσο θα δειλιάζουμε ν’ ανεβούμε πάνω στο σταυρό που κουβαλάμε. Για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις ανθρώπινες αδυναμίες, για να φθάσουμε στο «κατ’ εικόνα κι ομοίωσιν» θα πρέπει να πιστέψουμε σ’ αυτόν και να πούμε ταπεινά «Γεννηθήτω το θέλημά Σου». Θα πρέπει τόσο κατά την διάρκεια που θ’ ανεβαίνουμε τον Γολγοθά, όσο και πάνω στο σταυρό, να ζητάμε από τον πατέρα μας να συγχωρέσει όλους αυτούς που παρασυρμένοι από τα πάθη τους μας κατατρέχουν. «Πάτερ, άφες αυτοίς, Ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν». Μόνο έτσι μπαίνει τέλος στην αδικία, στο μίσος, στην κακία. Όταν έχουμε τη δύναμη να δικαιολογούμε, να αντέχουμε, να συγχωρούμε. Η προσπάθειά μας ν’ ανταποδώσουμε, τα δηλητηριώδη βέλη, τις ανήθικες επιθέσεις, μόνο σ’ έναν διαρκή πόλεμο οδηγεί. Σ’ έναν πόλεμο, με οδυνηρές πολλές φορές συνέπειες, με απώλεια της ψυχής.
Φθάνοντας τέλος, στην Κυριακή του Πάσχα, αντιλαμβανόμαστε ότι βρισκόμαστε στην αρχή, ότι γίνεται ένα νέο ξεκίνημα.
Η Ανάστασή Του φανερώνει τον μεγάλο προορισμό του ανθρώπου αλλά και την ελευθερία του να επιλέξει ανάμεσα στο Φως και το Σκοτάδι.
Η απάντηση του Χριστού στον ληστή που πίστεψε την τελευταία στιγμή, πάνω στο σταυρό, ότι είναι Υιός Θεού, μας δείχνει τις δύο πύλες, τα δύο περάσματα του ανθρώπου μετά τον θάνατο.
«Αμήν λέγω σοι σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Ακόμη και την τελευταία στιγμή της ζωής του ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την Βασιλεία των ουρανών. Αρκεί να πιστέψει αληθινά σ’ Εκείνον.
Αν ανοίξει την καρδιά του σ’ Αυτόν, τότε είναι βέβαιο ότι θα δεχθεί το Φως Του, θα έχει μια θέση δίπλα Του.
Η διδαχή της Μεγάλης Εβδομάδας και το ελπιδοφόρο μήνυμα της Ανάστασής Του, είθε να μας οδηγούν πάντα.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Παραβάσεις καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση…

Η επιστολή της εφημερίδας "Η Ελπίδα" στην ΕΥΔΑΠ


Στην εφημερίδα «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» έκανε καταγγελία πρώην αντιδήμαρχος Δήμου Αχαρνών για την υδροδότηση της περιοχής Βαρυμπόμπης. Ήδη σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν επιληφθεί τα αρμόδια όργανα κι έχουν ζητηθεί από τον Δήμο Αχαρνών σχετικές απαντήσεις.
Όμως…
Στις 5 Νοεμβρίου 2007 η εφημερίδα «Η Ελπίδα» απευθύνθηκε στην ΕΥΔΑΠ και ειδικότερα στον πρόεδρο της Επιτροπής Εσωτερικού Ελέγχου της ΕΥΔΑΠ κ. Αθανάσιο Μανούρη για το πρόβλημα της ύδρευσης της περιοχής Βαρυμπόμπης και μάλιστα, για παράνομες συνδέσεις ύδρευσης.
Κλιμάκιο της ΕΥΔΑΠ ήρθε στην περιοχή κλιμάκιο της ΕΥΔΑΠ με επικεφαλής τον Αθανάσιο Μανούρη και θέλησε να κάνει αυτοψία. Θέλησε, γιατί δυνατότητα δεν υπήρχε αφού τα ρολόγια ύδρευσης ήταν εντός των σπιτιών!
Επειδή μέχρι το 2010 ο Δήμος εισέπραττε (όσα εισέπραττε) κι πλήρωνε στην ΕΥΔΑΠ την κατανάλωση ύδατος στην περιοχή Βαρυμπόμπη, υπάρχει σχετική κάλυψη των αρμοδίων.
Από το 2010 όμως και μετά και μάλιστα μετά τα ασφαλιστικά μέτρα που έκαναν δικηγόροι (πως ενεργοποιήθηκαν άραγε; Πως ήξεραν οι δημότες ότι ο δήμος δεν έχει υπηρεσία ύδρευσης;) ο Δήμος Αχαρνών και ειδικότερα η εκάστοτε δημοτική αρχή, η νομική υπηρεσία του Δήμου και όλοι οι εμπλεκόμενοι αρμόδιοι του Δήμου, τι έκαναν; Ο νέος οργανισμός του Δήμου που συντάχθηκε πριν λίγα χρόνια, γιατί δεν περιείχε κι αυτή την Διεύθυνση;
Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Η Ελπίδα" για τις παράνομες συνδέσεις

Παραβάσεις καθήκοντος κατ’ εξακολούθηση διαπράττονται διαχρονικά στον Δήμο Αχαρνών. Κι όλα κουκουλώνονται. Όπως και το 2003 όταν πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Η Ελπίδα» κατήγγειλε παράνομες συνδέσεις υδροδότησης και δημοσίευσε αδιάσειστα στοιχεία, αντί να διαταχθεί ΕΔΕ, ο Δήμος Αχαρνών, με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, πλήρωσε στην ΕΥΔΑΠ 180.000,00 ευρώ για την κατανάλωση των οικιών που συνδέθηκαν παράνομα με το δίκτυό της.

Αυτά, για να μην ξεχνιόμαστε…

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Η Ελληνική γλώσσα στην Παιδεία...


Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Αυτή η έρημη χώρα, ποτέ δεν κινδύνευσε να χαθεί από εξωτερικούς κινδύνους. Πάντα οι μεγάλοι κίνδυνοι λόχευαν στον κόρφο της, υπήρχαν στο σώμα της.
Ο γνωστός Εφιάλτης αποτελεί το χαρακτηριστικό παράδειγμα της προδοσίας.
Και φαίνεται, πως πολλοί Έλληνες και μάλιστα σε υψηλά αξιώματα, είτε ασυνείδητα είτε συνειδητά, προσπαθούν να του μοιάσουν!
Χρόνια τώρα (από το1992) γράφουμε για το μεγάλο έγκλημα που έχει γίνει από τους πολιτικούς μας σε βάρος της γλώσσας και της Ιστορίας μας.
Εξαθλίωσαν την πανέμορφη Ελληνική γλώσσα, την έφτασαν στο κατώτατο σημείο πολιτιστικής αξίας, με αποτέλεσμα τα παιδιά μας, να μη μπορούν σήμερα να εκφραστούν με Ελληνικό τρόπο, σχηματίζοντας δηλαδή φράσεις με λέξεις που δημιουργούν στη φαντασία εικόνες, να χρησιμοποιούν παρομοιώσεις, να χρησιμοποιούν πλήθος λέξεων σπάνιας ηχητικής ομορφιάς και σημασίας.
Γνωστό σε όλους είναι επίσης ότι η Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική Νοηματική γλώσσα! Όλες οι άλλες γλώσσες που μιλιούνται ανά την υφήλιο είναι σημειολογικές!
"Νοηματική γλώσσα" θεωρείται η γλώσσα στην οποία το "σημαίνον" δηλαδή η  λέξη και "το σημαινόμενο" δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει,(πράγμα, ιδέα, κατάσταση) έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ "σημειολογική" είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το α "πράγμα" (σημαινόμενο)  εννοείται με το α (σημαίνον).
Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις  έχουν "πρωτογένεια", ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές,  σημαίνουν κάτι απλά επειδή έτσι συμφωνήθηκε μεταξύ εκείνων που την  χρησιμοποιούν. Π.χ στην Ελληνική, η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ, γεωμετρία  = γη + μετρώ, προφητεία = προ + φάω, άνθρωπος = ο άναρθρων (ο αρθρώνων  λόγο).
Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις  άλλες γλώσσες.
Τα ξαναγράφουμε όλα αυτά για να τα εμπεδώσουν όλοι εκείνοι που ακόμα θέλουν να βγάλουν την Ελληνική γλώσσα από τα σχολεία μας και να επιβάλλουν την Αγγλική.
"Hellenic Quest " λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμαθήσεως της  Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους. Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του  Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.
Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ "Apple", της οποίας πρώην Πρόεδρος Τζον Σκάλι είχε πει σχετικώς: "Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το  πρόγραμμα εκμαθήσεως της Ελληνικής επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα  εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητά της να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ'  όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει".
Με άλλα λόγια πρόκειται για μια εκδήλωση της τάσεως για επιστροφή του  παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων.

Κι ενώ οι ξένοι ανακαλύπτουν τη τεράστια αξία της Ελληνικής Γλώσσας, κάποιοι «πεφωτισμένοι» πολιτικοί και αρμόδιοι του Υπουργείου Παιδείας, αγωνίζονται για να την εξοντώσουν.
Άραγε θα συνεχιστεί η κατρακύλα;
Οι πολιτικοί μας θα συνεχίσουν πειθήνια να εκτελούν τις εντολές των "μεγάλων" που επιθυμούν να αποκοπούν οι Έλληνες από τις ρίζες τους; 
Θα συνεχίσουν ορισμένοι πολιτικοί την προσπάθεια που χρόνια τώρα κάνουν και που δεν είναι άλλη από το να απολέσουν οι Έλληνες την εθνική τους συνείδηση;
Μήπως θα πρέπει επιτέλους να αντιδράσουμε;

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Η ελευθερία στην Παιδεία…

Την ελευθερία την βιώνεις και δεν την επικαλείται για να καταπιέζεις τους άλλους…

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Τα όσα συμβαίνουν χρόνια τώρα στο χώρο της Παιδείας αξίζουν ασφαλώς βαθύτερης ανάλυσης. Μια ανάλυση που θα ξεκινά από την εκάστοτε πολιτική που εφαρμόσθηκε, την ποιότητα των συγγραμμάτων, την παιδαγωγική ικανότητα των εκπαιδευτικών, τους στόχους της Ελληνικής κοινωνίας.
Ποιος όμως μπορεί να πει τα πράγματα με το όνομά τους χωρίς να γίνει αντικείμενο χλευασμού από τους κουλτουριάρηδες, χωρίς να διασυρθεί από τους «προοδευτικούς» δημοσιογράφους, χωρίς να δεχθεί τις επιθέσεις από τους πολιτικούς εκείνους που έχουν γίνει η αιτία των δεινών της Παιδείας;
Γι’  αυτό παρατηρεί κανείς, πως αξιόλογοι Πανεπιστημιακοί καθηγητές, σημαντικοί λειτουργοί της εκπαίδευσης, άνθρωποι που αγαπούν την Παιδεία και τα Ελληνόπουλα όσο τίποτα άλλο, δεν απαντούν όταν τους ρωτάς γιατί η Παιδεία κατρακυλά όλο και περισσότερο, αλλά απλά κουνούν το κεφάλι τους με θλίψη.
Από το 1993 έως και σήμερα δεν έχουμε διστάσει να πούμε τις σκέψεις μας για την Παιδεία.
Από τον Τοπικό Τύπο παλαιότερα κι από την πρώτη έκδοση της «Ελπίδας», έχουμε καταθέσει τόσο τις ενστάσεις μας για αποφάσεις που θεωρούμε αρνητικές όσο και έχουμε επαινέσει κάθε θετική ενέργεια.
Μετά από όλα όσα έχουν διαδραματισθεί στον χώρο της Παιδείας τον τελευταίο χρονικό διάστημα, είμαστε υποχρεωμένοι να θέσουμε συγκεκριμένα ερωτήματα:
  1. Είναι κανείς ευχαριστημένος με όλα όσα συμβαίνουν στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια και γιατί;
  2. Γνωρίζουμε ακριβώς τι σημαίνει «ελευθερία»;
  3. Θέλουμε να γίνουν αλλαγές στην Παιδεία και ποιες;
Η παραβατικότητα, οι επιθέσεις εναντίον μαθητών, ακόμα κι οι βιασμοί ψυχικοί και σωματικοί, συναντώνται όλο και συχνότερα στο χώρο της Παιδείας.
Η αυτοκτονία ή δολοφονία του Βαγγέλη Γιακουμάκη, ο βιασμός της αριστούχου Βουλγάρας μαθήτριας, οι ασέλγειες εκπαιδευτικών σε βάρος μαθητών, η διακίνηση άσεμνων φωτογραφιών μαθητών και μαθητριών στο διαδίκτυο είναι γεγονότα που κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει.
Οι βανδαλισμοί στα σχολεία, οι καταλήψεις, είναι κι αυτά περιστατικά που μόνο θετικά δεν επιδρούν στην μόρφωση των νέων.
Τα συγγράμματα που δίνονται στα παιδιά είναι για πολλούς ακατάλληλα ενώ για εκείνους που θέλουν να κρατήσουν ακόμα την εθνική τους ταυτότητα, τα βιβλία της Ιστορίας είναι απαράδεκτα.
Ποια Παιδεία επομένως θέλουμε;
Για την «Ελπίδα» δεν υπάρχουν διλήμματα ή άλυτα προβλήματα. Υπάρχει η γνώση, η οργάνωση, η συναίνεση, η εργασία, η θέληση. 
Ξεκινάμε όμως από την βασικότερη έννοια πάνω στην οποία ο καθένας «κτίζει» για τους δικούς του λόγους την επιχειρηματολογία του. Τι σημαίνει «ελευθερία, ελεύθερος άνθρωπος»;
Ελευθερία σημαίνει το να μπορεί κάποιος να εκφράζεται και να ενεργεί σύμφωνα πάντα με τους νόμους.
Την ελευθερία την βιώνεις και δεν την επικαλείται για να καταπιέζεις τους άλλους.
Γι’  αυτό ένα από τα ερωτήματα που τίθενται είναι αν παραβιάζεται οι ελευθερία ενός αριθμού μαθητών από τις επιλογές μιας άλλης ομάδας.
Αν μάλιστα η ομάδα που στερεί δικαιώματα από μια άλλη είναι μειοψηφία, τότε το ερώτημα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις.
Πριν πολλά χρόνια, όταν μας μεγάλωναν οι γονείς μας, έλεγαν όταν εκφράζαμε απόψεις για διάφορα θέματα: «Έχεις πολλά να μάθεις ακόμη».
Σήμερα οι γονείς περηφανεύονται ότι τα παιδιά τους τα ξέρουν όλα!
Τι ξέρουν όμως τα παιδιά;
Ξέρουν τα χρήσιμα, τα ωφέλιμα ή μήπως γνωρίζουν εκείνα που τους δηλητηριάζουν τις ψυχές, τους οδηγούν σε λάθος δρόμους;
Πριν λίγα μόλις χρόνια τα παιδιά μεγάλωναν κι είχαν πρότυπα ήρωες, μεγάλους άνδρες της Ιστορίας ή της Επιστήμης.
Ποια είναι τα πρότυπα της σημερινής νεολαίας; Η Καλομοίρα κι ο Περικλής; Ο Σάκης κι η Βίσσυ; Υπάρχουν μεγάλα, άφθαρτα από τον χρόνο, πρότυπα για τους νέους;
Πριν λίγα χρόνια τα παιδιά σηκωνόντουσαν στο λεωφορείο για να κάτσει ένας μεγαλύτερος. Αυτό ήταν ένδειξη σεβασμού. Σήμερα οι γονείς παρακινούν τα παιδιά τους να μην σηκώνονται για να κάτσει ο μεγαλύτερος.
Πριν λίγα μόλις χρόνια όλοι καθόντουσαν προσοχή στο άκουσμα του Εθνικού Ύμνου και στην έπαρση της σημαίας. Σήμερα τα παιδιά καίνε την σημαία και «παίζουν» την ώρα του Εθνικού Ύμνου.
Πριν λίγα χρόνια ήταν σημάδι παράδοσης το δόσιμο της σημαίας σε ξένο. Απεναντίας ήταν τιμή για τον μαθητή – Ελληνόπουλο που πρώτευε στα μαθήματα. Σήμερα δίνεται η Ελληνική σημαία σε παιδιά ξένων που ναι μεν είναι πρώτα στο σχολείο όμως δεν είναι Ελληνόπουλα. Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται, στην Ελλάδα που την κατάντησαν οι κουλτουριάρηδες ξέφραγο αμπέλι.
Τι σημαίνουν όλα τα πιο πάνω;
Πως τα παιδιά μας σήμερα στερούνται γνώσεων. Γνώσεων που δεν έχουν να κάνουν με τα μαθηματικά ή την Χημεία αλλά με ηθικούς κανόνες, με κοινωνική συμπεριφορά.
Ποιος όμως σήμερα θα διδάξει αυτούς τους κανόνες στα παιδιά;
Ο κάθε γονιός, ο κάθε εκπαιδευτικός, ο κάθε πολιτικός ας αναρωτηθεί αν κάνει το χρέος του. Γιατί χρέος είναι η διαπαιδαγώγηση των νέων.
Τα παιδιά ψάχνουν για να πιαστούν από κάτι αληθινό. Κι εμείς είμαστε τόσο ψεύτικοι…
Ας αλλάξουμε λοιπόν την Παιδεία προς το καλύτερο κάνοντας πρώτα την σημαντικότερη αλλαγή στον εαυτό μας.

Ας βάλουμε σε δεύτερη μοίρα τους στόχους εκείνους που έχουν να κάνουν μόνο με την ικανοποίηση του εγώ μας κι ας βάλουμε στην πρώτη θέση, στο θρόνο, τα παιδιά μας. Κι ας σκύψουμε πάνω τους με αγάπη, με τρυφερότητα κι ας τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν με αρμονία, με όνειρα, με ιδανικά. Τότε θα έχουμε την καλύτερη Παιδεία…

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Ποιος σκοτώνει τους ήρωες;


Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Γεμάτη χρυσές σελίδες με κατορθώματα ηρώων είναι η Ελληνική Ιστορία. Ήρωες που έδωσαν την ζωής τους πολεμώντας για μεγάλα ιδανικά, για την ελευθερία, για την δημοκρατία, για την πατρίδα τους.
Ποιος όμως σκότωσε αυτούς τους μεγάλους ήρωες;
Μήπως οι φονικές σφαίρες του εχθρού;
Μήπως τα εκτελεστικά αποσπάσματα των κατακτητών;
Όχι! Τους Έλληνες ήρωες, αυτούς που θαύμασαν και θαυμάζουν όλοι οι ξένοι, τους Έλληνες ήρωες για τους οποίους ο Ουίστον Τσώρτσιλ είχε πει «από δω και πέρα δεν θα λέμε πως οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» τους σκοτώσαμε εμείς, οι σύγχρονοι Έλληνες, οι απόγονοί τους.

ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Με μεθοδευμένες ενέργειες, με εντολή ή ανοχή των πολιτικών μας, οι έννοιες, πατρίδα, έθνος, ελευθερία, ευτελίστηκαν ή εξωστρακίσθηκαν από τα σχολικά συγγράμματα. Ταυτόχρονα, μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ψευτοδιανοούμενοι, άτομα που διαφέρουν από εκείνους που έχουν αρετή κι ανδρεία αφού αυτοί είναι θρασύδειλοι και ψυχικά αδύναμοι να θυσιαστούν για μεγάλα ιδανικά, προσπάθησαν και πέτυχαν, να περάσουν στους νέους αλλά και σε μεγαλύτερους που δεν είχαν μελετήσει την Ιστορία, τις δικές τους επικίνδυνες και διεστραμμένες απόψεις.
Με την δικαιολογία ότι θα έπρεπε μέσα από τα βιβλία της Ιστορίας να βγουν ιστορικά γεγονότα που «ενοχλούσανε» συμμάχους και γείτονες, το Υπουργείο Παιδείας ανέθεσε την συγγραφή νέων συγγραμμάτων σε άτομα που ελέγχονται όχι μόνο για την κριτική τους ικανότητα αλλά και για το αν και κατά πόσο μπορούν να αποδώσουν σωστά κι αντικειμενικά ένα Ιστορικό γεγονός.
Και βγάλανε μέσα από τα βιβλία της Ελληνικής Ιστορίας όχι μόνο την Ιστορική αλήθεια αλλά κι όλους εκείνους τους ήρωες και τις θυσίες τους, που δίδασκαν στους νέους με το παράδειγμά τους μεγάλα ιδανικά, που άνοιγαν στις ψυχές των μαθητών, τους μεγάλους δρόμους της Ειρήνης, της φιλοπατρίας, της ελευθερίας. 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, που προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις.
Έτσι, με έκπληξη που έγινε οργή, οι Έλληνες είδαν να δίνονται στα Ελληνόπουλα βιβλία Ιστορίας που ανέφεραν ότι δεν υπήρξε σφαγή των Ελλήνων της Σμύρνης από τα στρατεύματα του Κεμάλ, αλλά πως «έγινε συνωστισμός στην παραλία της Σμύρνης που είχε σαν αποτέλεσμα να χαθούν πολλοί Έλληνες».
Ευτυχώς, μετά από αντιδράσεις, πανεπιστημιακών, εκπαιδευτικών και γονέων, το βιβλίο αποσύρθηκε.


Η ΣΗΜΑΙΑ
Σε έχει «αγκαλιάσει» ποτέ η Ελληνική Σημαία; Σε έχει βάλει ποτέ στην αγκαλιά της, έχεις νοιώσει την ζεστασιά της, το μεγαλείο της; Αν όχι, τότε ποτέ δεν θα καταλάβεις τι είναι η Ελληνική σημαία. Αυτό τονίζω πάντα σε όποιους ισχυρίζονται πως την Ελληνική σημαία, το εθνικό μας σύμβολο, μπορεί να το κρατάει στις μαθητικές παρελάσεις ο οποιοσδήποτε αλλοδαπός, όσο καλός μαθητής κι αν είναι.
Το εθνικό μας σύμβολο, η Ελληνική σημαία, παραδόθηκε από τον τότε υπουργό Παιδείας Πέτρο Ευθυμίου αλλά και από τους μετέπειτα υπουργούς, σε ξένα χέρια, σε μαθητές που δεν είχαν την Ελληνική υπηκοότητα.
Η δικαιολογία ότι οι ξένοι μαθητές που πρωτεύουν στα μαθήματα μπορούν να είναι σημαιοφόροι είναι γελοία αφού η σημαία ενός έθνους δεν δίνεται σαν βραβείο στον καλύτερο μαθητή, αλλά σε χέρια που είναι ικανά να την κρατήσουν, να την υπερασπιστούν, να την σεβαστούν και που τα προσόντα τους σαφώς αναφερόντουσαν σε Προεδρικό Διάταγμα.
Γιατί η σημαία, συμβολίζει όχι μόνο την Ιστορία ενός λαού αλλά κι όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του, όπως γλώσσα, ήθη κι έθιμα. Κι ήρθε ένας υπουργός «προοδευτικός», να καταργήσει με μία εγκύκλιο, ένα Προεδρικό Διάταγμα. Ήρθε ένας υπουργός, για να μετατρέψει το εθνικό μας σύμβολο σε βραβείο που μπορεί να δίνεται στον οποιονδήποτε πρωτεύει σε ένα σχολείο χωρίς να εξετάζεται αν αυτός που κρατάει το σύμβολο μιας χώρας είναι έτοιμος και να το υπερασπιστεί. Ήρθε ένας υπουργός για να δώσει σε παρελάσεις που τιμούμε μεγάλες εθνικές επετείους, την Ελληνική σημαία σε μαθητές που δεν έχουν την Ελληνική υπηκοότητα, που δεν είναι κοινωνοί της Ιστορίας μας, των ηθών κι εθίμων μας, των ιδανικών μας.
Όπως έχουμε ξαναγράψει, αλλά κι είχαμε προτείνει από την πρώτη στιγμή στο Υπουργείο Παιδείας όταν προέκυψε αυτό το θέμα, αν ήθελαν να οι αρμόδιοι να είναι σημαιοφόροι οι μαθητές που πρωτεύουν στα μαθήματα, χωρίς να εξετάζεται η υπηκοότητά τους, τότε θα έπρεπε να υποχρεώσουν τα σχολεία, να φτιάξουν τα δικά τους λάβαρα, λάβαρα όμως που καμία απολύτως σχέση δεν θα έχουνε με το εθνικό μας σύμβολο. Θα είναι δηλαδή, σαν τα λάβαρα των συλλόγων.
Γιατί δεν το κάνανε οι αρμόδιοι; Τι τους πείραζε αντί να κρατούν στις παρελάσεις ξένα χέρια την δοξασμένη Ελληνική σημαία, να κρατούσανε σχολικά λάβαρα;

ΑΣ ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΟΥΜΕ…
Ποιος σκοτώνει τους ήρωες;
Μονάχα η λήθη, η αδιαφορία, η υποτίμηση των αγώνων τους, των θυσιών τους.
Ποιος σκοτώνει τους ήρωες;
Μα ποιοι άλλοι; Εμείς, οι απόγονοί τους, με τα λάθη που καθημερινά κάνουμε. Λάθη που είναι αντίθετα με τα ιδανικά, τα ιδεώδη, τα όνειρα που είχανε όλοι αυτοί που με την ανδρεία τους, με την θυσία τους, έγραψαν σελίδες δόξας, σελίδες που θα έπρεπε όλοι εμείς, να είχαμε μελετήσει προσεκτικά, να είχαμε γίνει συνεχιστές των αγώνων τους.
Κι εύλογα μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί σήμερα μήπως είναι υποκριτικό να εορτάζουμε τις εθνικές επετείους όταν αμφισβητούμε τους αγώνες τους, τις προθέσεις τους.
Εύλογα μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί γιατί τα παιδιά, οι μαθητές, δεν μπορούν να νοιώσουν την σπουδαιότητα της εθνικής επετείου, δεν μπορούν να κατανοήσουν πως κάθε τέτοια ημέρα τιμούμε εκείνους που έδωσαν την ζωή τους για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι. 
Και οι απαντήσεις ίσως μας πληγώσουν...

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Στο Ρωσο-Ελληνικό Φόρουμ Διαπεριφερειακής και Διαδημοτικής Ανθρωπιστικής Συνεργασίας ο Γιάννης Μπαλάφας


Ο Υφυπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης κ. Γιάννης Μπαλάφας απηύθυνε χαιρετισμό στο Ρωσο-Ελληνικό Φόρουμ Διαπεριφερειακής και Διαδημοτικής Ανθρωπιστικής Συνεργασίας, στο πλαίσιο του αφιερωματικού έτους Ρωσίας-Ελλάδας, που πραγματοποιήθηκε σήμερα 26 Οκτωβρίου, στο ξενοδοχείο Divani Apollon Palace.
Αναλυτικά η ομιλία του Υφυπουργού:
«Είναι μεγάλη μου χαρά που σήμερα συμμετέχω στο φόρουμ διαπεριφερειακής και διαδημοτικής ανθρωπιστικής συνεργασίας στο πλαίσιο του αφιερωματικού έτους Ελλάδας-Ρωσίας. Όλοι μας γνωρίζουμε ότι πρόκειται για δύο χώρες με μακρά ιστορία και με σχέσεις αδελφικές. Ευρισκόμενοι μάλιστα μόλις δυο ημέρες πριν από την εθνική μας επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι μαζί πολεμήσαμε κατά του ναζισμού και του φασισμού. Ίσως μάλιστα να είμαστε οι δυο χώρες με τις μεγαλύτερες απώλειες, αναλογικά με τον πληθυσμό μας, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σίγουρα είμαστε δύο χώρες που καθορίσαμε, ανάλογα με το μέγεθος της η κάθε μία, την νικηφόρα κατάληξη αυτού του πολέμου.
Σήμερα βρισκόμαστε σε μια ιδιαίτερα λεπτή φάση στην ευρύτερη περιοχή, φάση που απαιτεί την συνεργασία όλων των χωρών που θέλουν να επικρατήσει ειρήνη και ευημερία στις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της εγγύς Ανατολής. Οι δύο χώρες μας ήδη κάνουν πολλά σε αυτή την κατεύθυνση. Εμείς δεχόμαστε μάλιστα και έντονες προσφυγικές πιέσεις από πολίτες οι οποίοι απομακρύνθηκαν από τις εστίες τους για να γλυτώσουν από τον πόλεμο. Οι πρόσφυγες στην Ελλάδα γίνονται δεκτοί από τους πολίτες και την Τοπική Αυτοδιοίκηση ακριβώς όπως επιτάσσει η αλληλεγγύη, ο ανθρωπισμός και βεβαίως οι διεθνείς συνθήκες.
Σε αυτές τις συνθήκες, όλοι διαπιστώνουμε ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι αντίπαλοι μας. Είναι μεγάλη χαρά και τιμή μας που διαχρονικά οι δυο λαοί βρέθηκαν δίπλα-δίπλα και έτσι θέλουμε να συνεχίσουμε.
Κεντρικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια μπορούν να διαδραματίσουν και διαδραματίζουν οι Περιφέρειες και οι Δήμοι. Η κυβέρνηση μας αντιμετωπίζει με ιδιαίτερα θετική διάθεση τις συνέργειες που αναπτύσσονται στο επίπεδο αυτό, πολύ περισσότερο όταν έχουν σαν αντικείμενο την ανθρωπιστική συνεργασία. Το αφιερωματικό έτος Ελλάδας-Ρωσίας είναι η αφορμή, όχι όμως και το αίτιο για να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για το κοινό καλό. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναπτυχθούν περαιτέρω οι ήδη πολύ καλές διαδημοτικές-διαπεριφερειακές σχέσεις μεταξύ των πόλεων της Ρωσίας και της Ελλάδας. Σε αυτό μπορούν να βοηθήσουν οι αδελφοποιήσεις πόλεων-δημοτικών αρχών-περιφερειακών αρχών. Έχουν προωθηθεί δράσεις πολιτιστικές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την έκθεση «Μηχανισμός των Αντικυθήρων: ο αρχαιότερος Υπολογιστής και το αρχαιότερο Μηχανικό Σύμπαν - 2ος αιώνας π.Χ.», που διοργάνωσε η  Περιφέρεια Αττικής και που λαμβάνει χώρα στο Κρατικό Μουσείο Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, στο πλαίσιο του αφιερωματικού Έτους 2016 Ελλάδας – Ρωσίας, η οποία τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας (διάρκεια 08.09 έως 06.11), αλλά και δράσεις ανθρωπιστικές, καλές πρακτικές στην οικονομία και τον τουρισμό, με λίγα λόγια έχουν έρθει ακόμη κοντύτερα οι δυο λαοί μας.


Η Τοπική Αυτοδιοίκηση έδειξε αυξημένα κοινωνικά αντανακλαστικά, σε αυτά τα χρόνια της κρίσης. Έτσι κινήματα αλληλεγγύης αφύπνισαν και τοπικές αρχές (δήμους και περιφέρειες) που ανέλαβαν πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση της αλληλεγγύης, τη στήριξη της τοπικής οικονομίας και της τοπικής κοινωνίας.
Βασικός πυλώνας στήριξης της κοινωνίας και στις δύο χώρες λοιπόν, είναι η τοπική αυτοδιοίκηση και κατά την γνώμη μου, χρειάζεται να προχωρήσουμε στη δημιουργία ενός δημοκρατικά διαρθρωμένου πολιτικού-διοικητικού συστήματος σε τρία επίπεδα, το κεντρικό κράτος, τις Περιφέρειες και τους Δήμους και  με αποκέντρωση των αρμοδιοτήτων  στο κατώτατο επίπεδο και κοντά στον πολίτη.
Θα ήθελα να αναφερθώ επιγραμματικά σε τέσσερα επιμέρους προτάγματα αυτής της μεταρρύθμισης και θα σας εξηγήσω τον λόγο:
1.     Δημοκρατία και τοπική αυτονομία
Να μπορεί δηλαδή η αυτοδιοίκηση αυτοδύναμα να σχεδιάζει και να υλοποιεί πολιτικές και όχι να διεκπεραιώνει παραχωρηθείσες αρμοδιότητες
2.     Κοινωνική συμμετοχή, επικοινωνία και συνέργια των αυτοδιοικητικών δράσεων με την αυτόνομη κοινωνική κίνηση
3.     Δημόσιες πολιτικές με κυρίαρχη και κεντρική την άσκηση κοινωνικής πολιτικής και
4.     Ο δημόσιος αναπτυξιακός σχεδιασμός, περιφερειακός αλλά και τοπικός στο πλαίσιο αλλαγής συνολικά του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας.
Και στους τέσσερις αυτούς τομείς νομίζω πως η συνεργασία των τοπικών κοινωνιών των δύο χωρών μπορεί να αποτελέσει καταλυτικό παράγοντα για την οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική ανάπτυξη. 
Αγαπητοί φίλοι, κλείνοντας θα ήθελα να σας μεταφέρω τους χαιρετισμούς της πολιτικής ηγεσίας του τόπου θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι εργαζόμαστε για την περαιτέρω βελτίωση των ήδη πολύ καλών μας σχέσεων. Το αύριο για όλους μας πρέπει να είναι ειρηνικό, σε κοινωνίες ευημερούσες και με λαούς που έχουν αναπτύξει αδελφικές σχέσεις.

Σας ευχαριστώ και πάλι και εύχομαι καλή επιτυχία στις εργασίες του φόρουμ».

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Μεγάλος νικητής η ΑΡΩΓΗ στον ποδοσφαιρικό αγώνα υποστήριξης


To Κέντρο Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες του Δήμου Αχαρνών "ΑΡΩΓΗ", ήταν ο μεγάλος νικητής του ποδοσφαιρικού αγώνα υποστήριξης, που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου στο γήπεδο του Αχαρναϊκού, μεταξύ της ομάδας του ΠΣΑΠ με επίλεκτους ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ομάδας που κατέκτησε το Euro 2004 και του Αχαρναϊκού.
Ο ποδοσφαιρικός αγώνας υποστήριξης της ΑΡΩΓΗΣ διοργανώθηκε, από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών, με τη συνεργασία του Δήμου Αχαρνών, της Αστυνομικής Ακαδημίας, της ΠΑΕ Αχαρναϊκός και του Κέντρου Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες του Δήμου Αχαρνών "ΑΡΩΓΗ" και τα έσοδα διατέθηκαν στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων της ΑΡΩΓΗΣ για την ενίσχυση των σκοπών του κέντρου.
Ο Δήμαρχος Αχαρνών κ. Γιάννης Κασσαβός ευχαρίστησε όλους όσους βοήθησαν στην διοργάνωση του αγώνα, τονίζοντας ότι  είναι εξαιρετικά σημαντικό οι κοινωνικές δομές όπως αυτή της ΑΡΩΓΗΣ να "απολαμβάνουν" της υποστήριξης και της αλληλεγγύης φορέων και πολιτών δηλώνοντας σχετικά:
"Οι άνθρωποι που έχουν τιμήσει την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου καθώς και τα "δικά μας" παιδιά από την αγαπημένη ομάδα της πόλης μας τον Αχαρναϊκό, τίμησαν με την παρουσία τους τον Δήμο Αχαρνών και βοήθησαν για έναν υγιή σκοπό, αποδεικνύοντας ότι έκτος από ποδοσφαιρικά ινδάλματα είναι και πρεσβευτές σημαντικών ανθρώπινων αξιών".

Για την ιστορία, ο ποδοσφαιρικός αγώνας έληξε με σκορ 6-2 υπέρ της ομάδας του ΠΣΑΠ αποδεικνύοντας ότι οι μεγάλες μορφές του Ελληνικού Ποδοσφαίρου διατηρούν το ταλέντο τους ακόμη και αν έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που ήταν στην "ενεργό δράση". 


Μεγάλη Εβδομάδα: Μάθημα για τον άνθρωπο

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός Οι ημέρες που έρχονται είναι για τον κάθε άνθρωπο σελίδες μέσα από τις οποίες μπορεί να αντλήσει πλήθος συμπ...